اخبار محرمانه - برترین ها / با پایان پخش «کوری» در فیلم نت، حالا می‌توان با فاصله گرفتن از مسیر روایی سریال، دقیق‌تر به بازی مریلا زارعی و کیفیت حضور او در این مجموعه پرداخت. زارعی در نقش «شیدا» با شخصیتی مواجه است که بخش مهمی از درامش در لایه‌های پنهان و ناگفته شکل می‌گیرد؛ زنی که خشم، آسیب، تردید و میل به کشف حقیقت، رفتار او را مدام تحت تأثیر قرار می‌دهد. به همین دلیل، بازی زارعی را نمی‌توان فقط با سکانس‌های احساسی یا لحظات پرتنش سنجید. آنچه اهمیت دارد، جزئیات اجرایی اوست؛ از میمیک و نگاه گرفته تا مکث، ری‌اکشن و تغییر ریتم. به همین بهانه، چهار وجه بازی او را بررسی می‌کنیم: رویارویی با نقش، جنس بازی، تفاوت اجرا و تعامل با بازیگر مقابل.
رویارویی با نقش
شیدا از آن نقش‌هایی نیست که با چند نشانه بیرونی کامل شود. بازیگر باید میان اقتدار و آسیب‌پذیری، خشم و تردید تعادل برقرار کند و زیرمتن شخصیت را در رفتارهای روزمره جاری نگه دارد. زارعی برای رسیدن به این تعادل، به بازی بیرونی متوسل نمی‌شود و بخش مهمی از اطلاعات شخصیت را از طریق میمیک، مکث و تغییرات ظریف لحن منتقل می‌کند. در نتیجه، شیدا صرفاً یک زن خشمگین یا قربانی نیست؛ گذشته‌ای دارد که در کنش‌های امروزش حضور پیدا می‌کند. نکته قابل تامل این است که زارعی احساس را مستقیماً به تماشاگر تحمیل نمی‌کند، بلکه نشانه‌هایی از آن ارائه می‌دهد تا مخاطب وضعیت درونی شخصیت را از دل رفتار او کشف کند. همین رویکرد، شخصیت را از تیپ فاصله می‌دهد.
جنس بازی
جنس بازی زارعی در «کوری» بیشتر بر بازی درونی و کنترل‌شده استوار است. او در بسیاری از موقعیت‌ها به جای برون‌ریزی مستقیم، روی «وضعیت» کار می‌کند؛ یعنی احساس را پیش از آنکه به دیالوگ یا واکنش بزرگ تبدیل شود، در بدن و چهره شخصیت نگه می‌دارد. میمیک، نگاه، سکوت و ری‌اکشن‌های کوتاه، بخشی از ابزار او هستند. به همین دلیل، خشم الزاماً به فریاد و اندوه الزاماً به گریه تبدیل نمی‌شود. این اقتصاد در بیان، به بازی اجازه می‌دهد از اغراق فاصله بگیرد و در عین حال، انرژی دراماتیک صحنه حفظ شود. زارعی به‌خصوص در لحظات بحرانی تلاش می‌کند میزانسن احساسی صحنه را با واکنش‌های اضافه مختل نکند. حاصل، اجرایی است که در آن «کمتر نشان دادن» به معنای «کمتر بازی کردن» نیست.
تفاوت بازی
اگر اجرای زارعی را در امتداد کارنامه او ببینیم، تفاوت اصلی در «کوری» نه یک تغییر بنیادین، بلکه در میزان کنترل انرژی بازیگر دیده می‌شود. زارعی پیش‌تر نیز شخصیت‌های زنِ درگیر بحران، فشار و موقعیت‌های پیچیده را بازی کرده است؛ اما شیدا را با یک ویژگی واحد پیش نمی‌برد. قدرت او در کنار شکنندگی قرار می‌گیرد و خشمش با تردید همراه می‌شود. همین تضاد، شخصیت را از یک الگوی آشنا فاصله می‌دهد. از سوی دیگر، زارعی کمتر برای اثبات قدرت شخصیت به کنش‌های نمایشی متوسل می‌شود و بخش مهمی از اقتدار شیدا را در سکوت و واکنش‌های کنترل‌شده می‌سازد. تفاوت این اجرا را بنابراین باید بیشتر در ظرافت، ریتم و اتکای بازیگر به جزئیات رفتاری جست‌وجو کرد تا در تغییر شمایل ظاهری بازی.
تعامل با بازیگر مقابل
بخش مهمی از کیفیت بازی زارعی در صحنه‌های دونفره آشکار می‌شود؛ جایی که بازیگر باید نه فقط دیالوگ خود، بلکه «واکنش به دیالوگ» را نیز بازی کند. زارعی در مواجهه با بازیگران مقابل، به شنیدن و ری‌اکشن اهمیت می‌دهد. نگاه، مکث پیش از پاسخ، تغییر لحن و حتی فاصله بدنی، نشان می‌دهند که حضور طرف مقابل چه اثری بر شیدا گذاشته است. این همان نقطه‌ای است که بازی از اجرای صرف دیالوگ فاصله می‌گیرد و به کنش متقابل تبدیل می‌شود. زارعی در سکانس‌های پرتنش اجازه می‌دهد انرژی بازیگر مقابل روی ریتم اجرای او اثر بگذارد و به همین دلیل، واکنش‌هایش از پیش‌ساخته به نظر نمی‌رسند. شیدا در رابطه با دیگران شکل می‌گیرد و زارعی نیز این رابطه را به بخشی از بازی خود تبدیل می‌کند
پ
-->