اخبار محرمانه - وطن امروز / «بدترین شکست ترامپ» عنوان یادداشت روز در روزنامه وطن امروز به قلم مهدی حسنی که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
بحث در جهان دیگر این نیست که رئیسجمهور آمریکا در جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران شکست خورده است یا خیر، بلکه سوال اصلی هر صاحبنظری این است: ترامپ تا چه حد توسط ایران تحقیر شده؟! به همین قاعده، دوماهنامه «فارن پالیسی» در یادداشتی، لیست بلندی از افتضاحات ترامپ را ردیف کرده که ثابت میکند این جنگ بدترین شکست برای او و دولت کودنش بوده است.
رسانه آمریکایی از این نقطه آغاز میکند که عملاً نظام سیاسی ایران نهتنها پابرجا مانده و رهبری جدید دارد، بلکه حتی تواناییهای متعارف نظامی خود را هم از دست نداده است: «گزارش تکاندهنده روزنامه نیویورکتایمز که بر پایه ارزیابیهای اطلاعاتی آمریکا تنظیم شده، فاش کرد ایران همچنان ۷۰ درصد ذخایر موشکی پیش از جنگ خود، حدود ۷۵ درصد پرتابگرهای سیار و دسترسی عملیاتی به بیش از ۹۰ درصد سایتهای موشکیاش در امتداد تنگه هرمز را در اختیار دارد. این جزئیات آخر بدان معناست که ایران میتواند در هر زمانی در آینده، همچنان به ایجاد اختلال در تردد از حیاتیترین گذرگاه انرژی جهان ادامه دهد. تهران همچنین همچنان قادر است اسرائیل و متحدان آمریکا در خلیج فارس را هدف حملات موشکی قرار دهد و از همه مهمتر، ایران هنوز ذخیرهای از اورانیوم با غنای بالا در اختیار دارد. اگر یکی از اهداف جنگ این بود که اطمینان حاصل شود تهران هرگز نمیتواند به بمب اتم دست یابد، این هدف به هیچوجه محقق نشده است».
بخش دیگر گزارش فارن پالیسی، اشاره مفصل به آسیبهایی است که جمهوری اسلامی ایران به پایگاههای آمریکایی وارد کرده که بازسازی بسیاری از آنها ممکن است سالها طول بکشد: «در همین حال، وزارت جنگ ایالات متحده در حال برآورد خسارات خویش است. تحقیقات روزنامه واشنگتنپست نشان داد ایران به ۲۱۸ سازه در ۱۵ پایگاه نظامی آمریکا در خاورمیانه آسیب رسانده است. شبکه سیانان گزارش داد دستکم ۹ پایگاه آمریکایی در بحرین، کویت، عراق، امارات عربی متحده و قطر در پی حملات ایران «آسیب قابل توجهی» دیدهاند. بازسازی این تأسیسات سالها زمان و میلیاردها دلار هزینه در بر خواهد داشت. بر اساس گزارش «مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی»، ایالات متحده در طول مرحله داغ این جنگ جاری، بین نیمی تا ۶۰ درصد موشکهای پدافندی پاتریوت خود، یعنی بیش از آنچه اوکراین در ۴ سال جنگ با روسیه استفاده کرده و یکسوم موشکهای تاماهاوک خود را در درگیری با ایران مصرف کرده است».
دستاورد دیگر ترامپ در این جنگ، بر اساس گزارش فارن پالیسی، ساخت یکی از بزرگترین بحرانهای انرژی در جهان در طول تاریخ است: «از سوی دیگر، موضوع بحران انرژی مطرح است. قیمت بنزین در ایالات متحده نسبت به زمان مشابه سال گذشته تقریباً ۵۰ درصد افزایش یافته است. بهای گازوئیل که سوخت مصرفی وسایل نقلیه تجاری است نیز ۵۹ درصد بالا رفته است. دلیل مبرهن این امر جنگ علیه ایران است؛ مسدود شدن تنگه هرمز، بازاری را که پیشتر با مازاد عرضه روبهرو بود، در تنگنا قرار داده است. این معضل در اروپا و آسیا به مراتب حادتر است. کشورهایی نظیر پاکستان و فیلیپین به ادارات دولتی دستور دادهاند روزهای کاری هفته را کاهش دهند و دانشگاهها را برای صرفهجویی در مصرف انرژی تعطیل کردهاند. حتی هند ـ پنجمین اقتصاد بزرگ جهان ـ هفته گذشته از ۱,۴ میلیارد شهروند خود خواست مصرف سوختشان را کاهش دهند و از خرید سراسیمه و هیجانی طلا دست بردارند. با وجود تمام این شرایط ناگوار، بدترین روزها هنوز در راه است.
اگر ایالات متحده صادرات نفت خود را افزایش نمیداد و از «ذخایر استراتژیک نفت» خود برداشت نمیکرد، قیمت انرژی تاکنون بسیار بیشتر از اینها بالا رفته بود».
گزارش فارن پالیسی بر آن است اگر جنگ تمام نشود و تنگه هرمز همچنان بسته بماند، رشد اقتصاد جهان با ضربهای مواجه میشود که در تاریخ تنها ۲ بار دیگر اتفاق افتاده است: «رشد اقتصاد جهان از هماکنون دچار تزلزل شده است. ماه آوریل، صندوق بینالمللی پول پیشبینی خود از رشد جهانی را از ۳,۴ به ۳,۱ درصد کاهش داد. یک پیشبینی جدید در مقطع کنونی، احتمالاً مستلزم اعمال یک کاهش یکسوم درصدیِ دیگر خواهد بود. صندوق بینالمللی پول پیشبینی میکند اگر عرضه انرژی به حالت عادی بازنگردد، رشد اقتصاد جهان تا سال آینده به ۲ درصد تنزل مییابد. برای درک بهتر ابعاد این پیامد احتمالی، باید گفت از سال ۱۹۸۰ تاکنون، جهان تنها ۴ بار رشدی کمتر از ۲ درصد را تجربه کرده است. همچنین از سال ۱۹۵۰ تا امروز، اقتصاد جهان تنها ۲ بار دچار رکود سراسری شده است؛ در جریان بحران مالی جهانی ۲۰۰۸ و طی همهگیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰. اگر جنگ ایران در کنار این ۲ شوک غیرمنتظره قرار گیرد، به منزله یک گلبهخودی در ابعاد تاریخی برای ترامپ خواهد بود». در نهایت به باور نویسنده، اثری که این جنگ بر رابطه آمریکا با متحدان خود گذاشت، بسیار مهیب و ترسناک است؛ از شرق آسیا گرفته که بسیاری از آنان دیگر آمریکا را یک نیروی سرکش میدانند تا اعراب خلیج فارس که احساس میکنند بدل به سیبل شدهاند: «همچنین هزینهای را که به ائتلافهای ایالات متحده تحمیل شده در نظر بگیرید. ترامپ از متحدان ناتو در اروپا خواست به وی کمک کنند تنگه هرمز را با توسل به زور بازگشایی و مینروبی کند اما پس از آنکه متوجه شد دریافت هیچ کمکی در راه نخواهد بود، منکر آن شد که اصلاً چنین درخواستی کرده است. فردریش مرتس، صدراعظم آلمان که چندان به صراحت لهجه شهرت ندارد، اظهار کرد ایالات متحده در حال «تحقیر» توسط ایران است؛ سخنی که ترامپ را خشمگین و روابطی را که از پیش پرتنش بود، وخیمتر کرد. در منطقه خلیج فارس، کشورهایی که از ایالات متحده برای ساخت پایگاههای نظامی در خاک خود دعوت کرده بودند، اکنون از خود میپرسند چرا با دست خود، خود را به سیبل اهداف نظامی تبدیل کردند؟ برای مثال، چند سال زمان میبرد تا قطر به سطح تولید گاز طبیعیِ پیش از جنگ بازگردد؟ پیشبینی میشود اقتصاد آن کشور سال جاری ۸,۶ درصد کوچکتر شود. متحدان آسیایی با توانایی محدودشان در تابآوری در برابر شوکها اکنون این پرسش را مطرح میکنند: آیا ایالات متحده به یک بازیگر سرکش در صحنه جهانی تبدیل شده است؟»
بازار ![]()